ساریژ به قلم اکرم رشیدی (آناهیل)
پارت نود و چهارم :
برمی‌گردد و دوربینش را با خود میبرد، آن‌قدر در این دو هفته گریه کرده است که انگار دلش پوست انداخته و محکم شده است، روی تپه‌ای از آوار می‌رود و از مصیبت محبوس در اطرافش عکس می‌گیرد و در صفحه‌ی شخصی‌اش منتشر می‌کند. دختری نوجوان و لاغر اندام با چشمانی زاغ اما بی‌فروغ برایش دست تکان می‌دهد. روجا به او لبخند می‌زند و همین بهانه‌ای می‌شود که او کنارش بیاید. رسیده نرسیده می‌پرسد
لطفا صبر کنید...
زهرا z
1چقدر زبان کردی قشنگه هر چند من خودم کرد کرمانجم ولی متوجه میشم کلمات کردی رو هم دست گل نویسنده توانا درد نکنه خسته نباشید 🙏😘